معاونت آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طب و تزکیه 1608-2397 33 2 2024 08 22 حل مسأله خلاقانه در دانشجویان گفتاردرمانی با به‌کارگیری مدل تفکر طراحی: یک تیغ دو لبه 65 75 210858 FA فاطمه سیاحی دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه فرخنده صالحی دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه Journal Article 2024 05 23 زمینه و هدف: یکی از مدل‌های پرورش حل مسأله خلاقانه، مدل تفکر طراحی است. هدف از مدل این است که دانشجویان برای مسائل دشوار راه حل مناسبی را طراحی کنند. در این مطالعه، مدل تفکر طراحی برای تدریس آنالیز اکوستیک گفتار در دانشجویان کارشناسی گفتاردرمانی به کار گرفته شد. روش بررسی: شیوه کنش پژوهی استفاده شد. شیوه تدریس براساس سه مرحله انگیزش، ایده‌پردازی و کارآزمایی از مدل تفکر طراحی انجام شد. در مرحله انگیزش، مدرس با استفاده از موضوعات روز سعی کرد انگیزه لازم برای یادگیری را در دانشجو ایجاد کند. در مرحله ایده‌پردازی، نگاه خلاقانه دانشجو به یک مسأله و طراحی راه‌حل‌های متناسب برای آن به صورت داوطلبانه گرفته شد. در مرحله کارآزمایی، بررسی کاربردی بودن ایده‌های دانشجویان در فضای بالینی بررسی شد. ارزشیابی عملکرد دانشجویان بر اساس سه سطح واکنش، یادگیری و رفتار از مدل کرک پاتریک بود. واکنش با نظرسنجی، یادگیری با مقایسه پیش‌آزمون - پس‌آزمون ( سوالات با سطوح مختلف دشواری و یک سوال خلاقیت) و رفتار براساس مشاهده و ثبت عملکرد دانشجویان انجام گرفت. یافته ها: در سطح واکنش، دانشجویان این مدل را باعث انگیزش خود در یادگیری می‌دانستند. در سطح یادگیری، رشد 42/71 درصدی در سوالات تاکسونومی سه و افزایش 85/42 درصدی در پاسخ صحیح و نوآورانه به سوال خلاقیت مشاهده شد. در سطح رفتار، دانشجویان کاربردهای بالینی را به خوبی به کار می‌گرفتند. نتیجه‌گیری: مدل تفکر طراحی می‌تواند در تدریس مبتنی بر حل مسأله خلاقانه موثر باشد اما امکان ناهماهنگی در بکارگیری مفاهیم پایه آموزشی نیز هست. بررسی کیفی نشان داد که دانشجویان پاسخ صحیح به سوالات ساده در پس‌آزمون را می‌دانستند اما گمان می‌کردند سوال خلاقانه است و گزینه نوآورانه‌تر را انتخاب کردند. بنابراین کاربرد مدل تفکر طراحی در آموزش همراه با با یک شیوه غیرخلاقانه برای مفاهیم پایه پیشنهاد می‌شود.

https://www.tebvatazkiye.ir/article_210858_4946c98c14018055d75c50f830ba46e6.pdf

معاونت آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طب و تزکیه 1608-2397 33 2 2024 08 22 طراحی، اجرا و ارزشیابی روش آموزشی باز اندیشی در کارآموزی کودکان دانشجویان پرستاری 84 76 210857 FA فرزانه زارعی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان مونا نعمتی گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان ندا شیخ ذکریایی گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان 0000-0002-2349-0503 قباد مرادی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان Journal Article 2024 10 19 زمینه و هدف: بازاندیشی یک روش نوین در آموزش می باشد و این مطالعه با هدف طراحی، اجرا و ارزشیابی روش آموزشی باز اندیشی در کارآموزی کودکان دانشجویان پرستاری انجام شده است. روش بررسی: این مطالعه به صورت اقدام پژوهی انجام شد که شامل چهار مرحله برنامه ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب بود و بعد از اجرای روش بازاندیشی، ارزشیابی دانشجویان به دو روش کمی و کیفی انجام شد. در بخش اول مطالعه قبل از ورود دانشجو به بخش کودکان پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه یادگیری که شامل دو بعد رضایتمندی و اعتبار بود، در اختیار آنها قرار گرفت و بعد از مداخله مجددا پرسشنامه پر شد و در نهایت مصاحبه نیمه ساختارمند انجام گردید. یافته ها: در بررسی یافته های حاصل از مطالعه در بررسی نمره کل پرسشنامه و بررسی جداگانه حیطه های پرسشنامه (رضایتمندی و اعتبار) تفاوت معناداری قبل و بعد از مداخله یافت شد(p<0/05). و در روش کیفی 4 طبقه و 10 زیر طبقه بدست آمد. نتیجه گیری: نتایج نشان دهنده تاثیر مثبت بازاندیشی در کارآموزی کودکان دانشجویان پرستاری بود.

https://www.tebvatazkiye.ir/article_210857_b1e2fd3d4779177776e19f7219c48f25.pdf

معاونت آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طب و تزکیه 1608-2397 33 2 2024 08 22 بررسی رابطه سبکهای یادگیری با راهبردهای یادگیری خودتنظیمی در میان دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران 85 95 210859 FA فروزان صادقی محلی استادیار، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران مرتضی قلی پور 1Medical Student, Student Research Committee, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran. نسیم قهرانی 2PhD in Higher Education, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran. حسین رضازاده استادیار، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران سیاوش مرادی دانشیار، متخصص پزشکی اجتماعی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران 0000-0002-0222-9920 Journal Article 2024 07 07 سابقه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی چگونگی ارتباط بین سبک های یادگیری دانشجویان پزشکی و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی است. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر کمی از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه مورد مطالعه شامل کلیه دانشجویان پزشکی مقطع علوم پایه دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1401 بوده است. ابزار گردآوری داده‌ها دو پرسشنامه به نام های پرسشنامه استاندارد یادگیری خودتنظیمی و پرسشنامه استاندارد سبکهای یادگیری وارک VARK بوده است. سبکهای یادگیری در چهار دسته شنیداری، دیداری، خواندن-نوشتن و مهارتی یا جنبشی-حرکتی قرار دارد. داده ها پس از جمع آوری توسط نرم افزار SPSS ورژن 22 مورد تجزیه و تحلیل آمار توصیفی (میانگین، فراوانی و میانه) و تحلیلی (همبستگی پیرسون و آزمون تی تک نمونه ای و تی مستقل) صورت گرفت. یافته‌ها: بر اساس نتایج آماری 6/94 درصد دانشجویان علوم پایه پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران سطح خودتنظیمی بالا داشتند. نمره خودتنظیمی در خانمها بیشتر از آقایان بوده است. غالب سبک یادگیری در بین دانشجویان شنیداری بوده است. همچنین میزان سبک یادگیری شنیداری در مردان بیشتر از زنان بود. بین سبک یادگیری جنبشی- حرکتی با یادگیری خودتنظیمی همبستگی معنی داری مشاهده شد. نتیجه گیری و بحث: میزان یادگیری خودتنظیمی در بین اکثر دانشجویان علوم پایه پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سطح بالا بوده است که با سبک یادگیری جنبشی-حرکتی آنها ارتباط مستقیم دارد. همچنین سبک غالب یادگیری از نوع شنیداری بوده است. اگرچه دانستن سبک غالب یادگیری می تواند به مدرسان در تعیین بهترین رو ش تدریس مطابق با سبک غالب دانشجویان در جهت تحقق اهداف آموزش کمک کننده باشد، اما سوق دادن دانشجویان پزشکی به استفاده از سبک مهارتی از سوی مدرسان می تواند کمک شایانی به دانشجو در کسب مهارتهای بالینی کند. واژه های کلیدی: راهبردهای یادگیری خودتنظیمی , سبک های یادگیری , دانشجویان پزشکی

https://www.tebvatazkiye.ir/article_210859_3022fe1eebc47ecbe70aae01d682539e.pdf

معاونت آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طب و تزکیه 1608-2397 33 2 2024 08 22 راهبردهای بهبود جلسات توموربورد از نظر آموزشی، یک مطالعه کیفی 104 86 210856 FA حانیه شریعتمداری دانشجوی کارشناسی‌ارشد، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0001-6593-9244 حسین کریمی مونقی استاد، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. علی تقی زاده کرمانی دانشیار، مرکز تحقیقات سرطان، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0001-8010-4587 Journal Article 2024 10 18 زمینه و هدف: جلسات تومور بورد جلساتی هستند که در آن جمعی از اساتید، رزیدنت‌ها و فلوشیپ‌ها جهت تصمیم‌گیری در رابطه ‌با بیماران پیچیده مبتلا به سرطان گرد هم می‌آیند. این جلسات از جهت هم‌افزایی علمی و تجربه کار بالینی آینده برای رزیدنت‌ها و فلوشیپ‌ها جنبه آموزشی بالایی دارد؛ بنابراین جهت رعایت استانداردهای آموزشی نیازمند بررسی دقیق نیازهای آموزشی رزیدنت‌ها و فلوشیپ‌ها است. روش بررسی: این پژوهش از نوع کیفی با رویکرد تحلیل مضمون بود. شرکت کنندگان کلیه حضار جلسات تومور بورد بیمارستان امید مشهد، تعداد 15 استاد و ۲۰ رزیدنت و فلوشیپ بودند که به صورت هدفمند وارد مصاحبه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 20 نفر از رزیدنت‌ها و فلوشیپ‌ها در گروه‌های متمرکز و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته رو در رو با 7 نفر از اساتید جمع‌آوری شد و آنالیز داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل محتوای کیفی با استفاده از نرم‌افزار مکس کیودا نسخه 2020 انجام شد. یافته‌ها: تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم افزار مکس کیو دا نسخه 2020 انجام شد. داده ها شامل ۲ مضمون اصلی شامل: دانش و مهارت‌های موردنیاز و برنامه‌ریزی‌های قبل جلسه و 5 طبقه شامل مضامین: مهارت‌ها، دانش، برنامه‌ریزی، مدیریت زمان و محیط یاددهی و یادگیری و 9 زیر طبقه شامل مضامین: مهارت‌های بالینی، توانمندی روان‌شناختی، مهارت تدریس، توسعه علمی، آمادگی های قبلی، روش‌های یاددهی و یادگیری، رهبری اثربخش، محیط کار بالینی، ابزار یادگیری، بود. نتیجه‌گیری: در این جلسات نقش رهبری آموزشی اثربخش از جهت نظارت، جهت‌دهی مباحث و بازخورد درک شده حائز اهمیت است. همچنین دانش و مهارت‌هایی نظیر مهارت و دانش بین‌رشته‌ای، به ارتقای مهارت‌های بالینی در جلسه کمک شایانی خواهد نمود.

https://www.tebvatazkiye.ir/article_210856_c8a2c70d0b2dafee5c0da50522477067.pdf

معاونت آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طب و تزکیه 1608-2397 33 2 2024 08 22 بررسی رضایت‌مندی کارورزان از آموزش دوره کارورزی دانشگاه علوم پزشکی کاشان 116 105 210855 FA منصوره مؤمن هروی استاد، دکتری تخصصی بیماری‌های عفونی، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران 0000-0002-8528-8271 مهرداد سی منی استادیار، دکتری تخصصی قلب و عروق، گروه قلب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران نادر اکبری بیشه دکتری پزشکی عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران عطیه فقیهی استادیار، دکتری تخصصی آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران حسین اکبری دانشیار، دکتری تخصصی آمار زیستی، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران Journal Article 2024 10 11 چکیده: زمینه و هدف: دوره کارورزی یکی از دوره‌های مهم پزشکی عمومی است که جهت ارتقاء کیفیت آموزش بالینی در این دوره لازم است وضعیت موجود از دیدگاه دانشجویان بررسی گردد. این مطالعه به منظور بررسی رضایت‌مندی کارورزان از آموزش دوره کارورزی دانشگاه علوم پزشکی کاشان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی مقطعی بر روی 123 کارورز دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کاشان در سال 1402 انجام شد. نمونه‌گیری به صورت در دسترس بود. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامه محقق‌ساخته (شامل 15 سوال با مقیاس لیکرت 5 تایی و یک سوال بازپاسخ) بود. روائی صوری و محتوایی پرسشنامه با استفاده نظرات متخصصین بالینی و آموزش پزشکی بررسی شد. پایائی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ (85/7%) تایید شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS (16) و آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شد. یافته‌ها: اکثریت شرکت‌کنندگان این مطالعه مرد 72 (58/5%) و مابقی 51 نفر (41/5%) زن بودند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان (1/4±25/3) بود. نتایج نشان داد بیشترین رضایت کارورزان به ترتیب مربوط به گروه‌های عفونی (78/5%)، طب اورژانس (74/3%) و روانپزشکی (74/1%) می‌باشد. کمترین میزان رضایت‌مندی نیز به ترتیب مربوط به گروه‌های پزشکی اجتماعی (42/1%)، داخلی (46/1%) و جراحی (49/8%) بود. نتیجه‌گیری: بالاترین میزان رضایت‌مندی کارورزان از گروه عفونی، طب اورژانس و روانپزشکی می‌تواند حاکی از برنامه‌ریزی موفق این گروه‌ها در آموزش کارورزان باشد. تشویق این گروه‌ها و تعمیم شیوه آموزش آنها به سایر گروه‌های آموزشی توصیه می‌گردد. همچنین ضروریست علل پایین بودن رضایت کارورزان از گروه‌های آموزشی پزشکی اجتماعی، داخلی و جراحی مورد بررسی قرار گیرد.

https://www.tebvatazkiye.ir/article_210855_c97284d6d8a19395885e2c32e84bae4a.pdf