زمینه و هدف:
حکمرانی آموزش عالی به نظام قدرت ناشی از قوانین، سیاستها و قواعد گفته می‌شود که مسئولیتهای بازیگران مختلف را در نظام آموزش عالی تعیین می‌کند. در این نظام، دانشگاه‌ها به عنوان مراکز اصلی فعالیت در حوزه آموزش عالی، نقشی حیاتی دارند. براین اساس، حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران با تأکید بر اکوسیستم نوآوری به عنوان یک عامل کلیدی در توسعه و پیشرفت دانشگاه‌ها و تحقق اهداف آموزش عالی تأثیر مهمی می‌تواند داشته باشد. با توجه به اهمیت موضوع، این پژوهش با هدف بررسی عوامل وادارنده و بازدارنده در حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران بر مبنای اکوسیستم نوآوری انجام شد.
روش‌بررسی:
مطالعه حاضر یک پژوهش کیفی بود که در سال 1402 انجام شد. اطلاعات از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با 18 نفر از صاحبنظران که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده بودند، جمع آوری شد. در نهایت تحلیل مصاحبه‌ها با روش تحلیل مضمون و از طریق نرم‌افزار MAXQDA انجام شد.
یافته ها:
در دو گروه اصلی وادارنده و بازدارنده حکمرانی آکادمیک، 70 کد استخراج شد. عوامل وادارنده و بازدارنده بیرونی در 6 بعد اجتماعی، فناورانه، اقتصادی، زیست‌محیطی، سیاسی و ارزشی و عوامل وادارنده و بازدارنده درونی در7 بعد استراتژی، ساختار، سیستم، ارزش‌های مشترک، مهارت‌، سبک و کارکنان استخراج و طبقه بندی شدند.
نتیجه گیری:
این پژوهش به بررسی عوامل وادارنده و بازدارنده حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران با تأکید بر اکوسیستم نوآوری پرداخته است. در نتیجه، برای بهبود حکمرانی آکادمیک و تحقق اهداف آموزش عالی در ایران، ضروری است که سیاست‌گذاران و مدیران آموزش عالی به شناسایی و تقویت عوامل وادارنده و همچنین کاهش تأثیر عوامل بازدارنده توجه ویژه‌ای داشته باشند. این رویکرد می‌تواند به ایجاد یک اکوسیستم نوآوری مؤثر در آموزش عالی کمک کند و زمینه‌ساز پیشرفت‌های چشمگیری در این حوزه باشد.